کریستیانو رونالدو می‌گوید هنوز همان پسربچه اهل «مدیرا» است، حتی اگر پولدار باشد، مشهور باشد و بگویند بهترین بازیکن دنیا است.‌هافبک پرتغالی منچستر یونایتد که حدود 18 میلیون پوند دارایی دارد، می‌گوید تحت تاثیر ثروت و شهرت قرار نگرفته است: «خانه‌ام نسبت به 10 سال پیش بهتر شده، اما پول شخصیتم، ذهنیت و انگیزه‌هایم را عوض نکرده. هنوز همان آدم سابق هستم، چه یک میلیون در بانک داشته باشم و چه نداشته باشم.»


او یک خانه مجلل و چند ماشین گران قیمت دارد؛ در حقیقت برای خریدن آن فراری 200 هزار پوندی که پنجشنبه گذشته در یک تصادف قراضه‌اش کرد، چیزی کمتر از حقوق دو هفته‌اش در یونایتد را داده است:« وقتی بازی در مدیرا را شروع کردم، همیشه هدفم این بود که یک بازیکن حرفه‌ای شوم، اما هیچ وقت رویای این که در 18 سالگی در منچستر یونایتد باشم را نداشتم. برایم شگفت انگیز بود. اما همیشه انگیزه خوب بازی کردن را دارم. یادم است که وقتی جوان‌تر بودم، از فرصت‌هایی که نصیبم می‌شد، استفاده می‌کردم، اول به ناسیونال رفتم و چند سالی آن جا بازی کردم- دو سال بعد رفتم اسپورتینگ لیسبون و باز هم فرصت‌ها مدام سراغم می‌آمدند و وقتی به منچستر پا گذاشتم همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.» او تازگی به میرا سفر کرده بود و اکنون احساسش را چنین بیان می‌کند:« 11 سالم بود که خانواده‌ام را ترک کردم. دوره خیلی سختی بود. حالا دیگر هیچ چیز برایم مشکل نیست... وقتی در 18 سالگی به منچستر آمدم، انگلیسی بلد نبودم. همیشه وقتی جوان هستی، سخت است؛ و باید خیلی چیزها یاد بگیری؛ من همیشه می‌خواهم چیزهای جدیدی یاد بگیرم. من که همه چیز را راجع به فوتبال و یا روحیه یک آدم نمی‌دانم، همیشه می‌خواهم یاد بگیرم. فصل قبل عالی بود اما تلاش می‌کنم امسال بهتر کار کنم.» او ادامه داد:«من حمایت کل خانواده‌ام را پشت سر داشته‌ام. اگر وقتی 11 سالم بود و رفتم لیسبون، خانواده‌ام از من حمایت نکرده بود، الان کریستیانو رونالدو، یک بازیکن حرفه‌ای، نبودم. مادرم بود که این فرصت را به من داد. پدر و خواهرم گفتند: اگر می‌خواهی از این فرصت برای بهتر کردن زندگی‌ات استفاده کنی، امتحانش کن. شاید اگر یک خانواده دیگر بود، می‌گفت: نه، اینجا بمان، تو کم سن و سالی، باید اینجا پیش برادرهایت، پیش ما بمانی... خانواده‌ام تمام و کمال از من حمایت کردند؛ آنها در لحظات خوب و بد کمکم کردند. به این خاطر است که حالا اینجا هستم.»
رونالدو تاکید کرد: «انگیزه‌های من، تمرکزم، همیشه روی فوتبال بوده، وقتی پنج، شش، هفت ساله بودم، همیشه از مادرم می‌خواستم چیزهای فوتبالی برایم کادو بخرد. هیچ وقت دوچرخه یا کامپیوتر نمی‌خواستم. همیشه یک چیز فوتبالی می‌خواستم، فقط فوتبالی. بنابراین همیشه می‌خواستم یک بازیکن حرفه‌ای باشم. نمی‌دانم در آینده چه خواهم کرد. تمرکز من همیشه روی فوتبال بوده است. حالا می‌خواهم چیزهای بیشتری ببرم و وقتی که فوتبال را کنار گذاشتم، جزیی از تاریخ آن شده باشم. اگر همین طور ادامه بدهم، طبیعتا موفقیت هم همین طور پشت سرش می‌آید. پنج سال پیش که به منچستر آمدم، خوب بازی کردم؛ فصل بعدی‌اش بهتر بازی کردم؛ فصل سوم باز هم بهتر شدم. همیشه تلاش می‌کنم هر فصل بهتر شوم. این فصل هم همین طور سعی خواهم کرد. البته سخت است چون فصل قبل گل‌های زیادی زدم و پنج تا عنوان بردم. اگر بازیکنان خوبی دور شما باشند، کمکی برایت می‌شود. فکر می‌کنم در حال حاضر در باشگاه مناسبی هستم و کنار بازیکنان مناسبی بازی می‌کنم. همه چیز طبیعی است. می‌خواهم دوباره جام ببرم.»